Διεύθυνση: Ύδρας 17, Μαρούσι

Τηλ: 210 80 67 947
E-mail: foivilekka@gmail.com
  • White Facebook Icon

© 2017 by Panagiotis Koutsouris.

4 Φεβ
2018

Τέσσερις μύθοι για τους ψυχολόγους

Μύθος 1: Έχουν όλα τα προβλήματά τους λυμένα.

  Σε πολύ κόσμο έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι εμείς οι ψυχολόγοι μοιάζει να μιλάμε στους θεραπευόμενούς μας εκ του ασφαλούς και από θέση ισχύος, μιας και έχουμε λύσει όλα μας τα προσωπικά θέματα και είμαστε ο ορισμός του ζεν. Κάτι τέτοιο αποτελεί μεγάλη παρανόηση. Σαφώς και κάθε σωστός θεραπευτής έχει περάσει από χρόνια προσωπικής θεραπείας, για να βρει λύση στα προσωπικά του αδιέξοδα και να κατακτήσει ένα επίπεδο ισορροπίας ώστε να κάνει αποτελεσματικά αυτή τη δουλειά. Θα ήταν και παράλογο κάποιος να είναι καλός και βοηθητικός θεραπευτής χωρίς να έχει μπει ποτέ ο ίδιος στην ευάλωτη θέση του θεραπευόμενου. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι δεν εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε προβλήματα στην προσωπική μας ζωή, όπως ο καθένας. Αυτό που ισχύει είναι ότι είμαστε σε θέση να συνειδητοποιούμε ευκολότερα τι μας συμβαίνει, να έχουμε μεγαλύτερη επίγνωση και να καταλαβαίνουμε τι είναι περισσότερο βοηθητικό σε κάθε κατάσταση.

Μύθος 2: Στις σχέσεις τους εφαρμόζουν πάντα όσα προτείνουν στους θεραπευόμενούς τους και τα κάνουν όλα τέλεια.

  Μακάρι η ιδιότητα και οι γνώσεις του ψυχολόγου να μας έδιναν το προνόμιο να κυλούν ανεμπόδιστα οι προσωπικές μας σχέσεις - ερωτικές, οικογενειακές και φιλικές. Παρότι, όντως, έχουμε τις γνώσεις και μεγαλύτερη συνειδητότητα κάποιων καταστάσεων, στις σχέσεις μας μπαίνουμε με την ανθρώπινη και όχι με την επαγγελματική μας ιδιότητα, πράγμα που σημαίνει ότι μας χαρακτηρίζουν οι αδυναμίες, τα λάθη και η ευαλωτότητα που χαρακτηρίζουν όλα τα ανθρώπινα όντα, δεν είμαστε κάτι διαφορετικό. Επίσης, όπου εμπλέκεται ο συναισθηματικός παράγοντας, ο ψυχολόγος δε μπορεί να επιδεικνύει την ουδετερότητα και την ψυχραιμία που τον χαρακτηρίζουν ως θεραπευτή. Κατά συνέπεια, πολλές φορές, η γνώση ότι κάτι δεν είναι βοηθητικό και λειτουργικό, δεν είναι αρκετή για να μην το κάνουμε.

Μύθος 3: Κουβαλούν τα προβλήματα των θεραπευόμενών τους και εκτός γραφείου.

  Αν συνέβαινε πραγματικά κάτι τέτοιο, θα ήμασταν τόσο επιβαρυμένοι, που θα αδυνατούσαμε να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις της δικής μας ζωής και, κατά πάσα πιθανότητα, θα θέλαμε να αλλάξουμε επάγγελμα. Η πολύχρονη εκπαίδευση και η προσωπική θεραπεία μας δίνουν τα εφόδια ώστε να μπορούμε να διαχωρίζουμε την επαγγελματική από την προσωπική μας ζωή και να μην "παίρνουμε προσωπικά" όσα βιώνουν οι θεραπευόμενοι μας. Σε κάθε δουλειά είναι ζητούμενο ο εργαζόμενος να την αφήνει, κατά το δυνατό, έξω από το σπίτι του, πόσο μάλλον στη δική μας που περιλαμβάνει επώδυνες καταστάσεις και ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Είναι απαραίτητος μηχανισμός άμυνας και προστασίας ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε ισορροπημένοι, ουσιαστικά παρόντες στη δική μας ζωή αλλά και αποτελεσματικοί στη δουλειά αυτή.

Μύθος 4: Σε κάθε κοινωνική περίσταση ψυχολογούν τους πάντες και τα πάντα γύρω τους.

  Για κάποιο λόγο έχει δημιουργηθεί στον περισσότερο κόσμο η εντύπωση ότι, όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε, παρατηρούμε τους ανθρώπους γύρω μας, κάνουμε υποθέσεις για το οικογενειακό τους περιβάλλον και την ψυχοσύνθεσή τους και έχουμε έτοιμη τη διάγνωση. Προσωπικά, και μόνο που το σκέφτομαι μου φαίνεται τρομερά εξαντλητικό. Νομίζω ότι, αν αισθανθεί ο οποιοσδήποτε ότι τον βλέπεις με θεραπευτικό και διεισδυτικό μάτι, το πιο πιθανό είναι να νιώσει άβολα και να σε αντιπαθήσει, και, μεταξύ μας, πολύ καλά θα κάνει. Λόγω της ιδιότητάς μας σίγουρα έχουμε υιοθετήσει έναν ψυχολογικό τρόπο σκέψης και έχουμε την ευχέρεια να καταλαβαίνουμε κάποια πράγματα ευκολότερα και να κάνουμε συνδέσεις στο μυαλό μας, είναι αναπόφευκτο. Στις διάφορες περιστάσεις, όμως, της ζωής μας δε "φοράμε" την ιδιότητα του ψυχολόγου ούτε είμαστε κάτι ανώτερο από όλους τους υπόλοιπους. Σε περίπτωση που νιώθουμε έτσι, θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί και να προσπαθήσουμε να το λύσουμε με τον εαυτό μας.

 

  Βέβαια, κρατώ μια επιφύλαξη ως προς τη γενίκευση των παραπάνω, γιατί σίγουρα δε σκέφτονται ούτε λειτουργούν όλοι οι ψυχολόγοι με τον ίδιο τρόπο. Αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να βλέπω τα πράγματα. Νιώθω ότι κάνω μια δουλειά που επέλεξα, που αγαπάω πολύ και που προσπαθώ να υπηρετήσω όσο καλύτερα μπορώ. Έχω όμως πάντα στο μυαλό μου κάτι που είπε ένας σοφός θεραπευτής και δάσκαλος: "Μην πιστέψετε ποτέ ότι έχετε τόση δύναμη που μπορείτε είτε να σώσετε είτε να καταστρέψετε τη ζωή κάποιου." Είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που έχω ακούσει για τη δουλειά αυτή.